3

1) Weekend Corrientes, hoofdstad van mijn provincie 5 uuren noordwaarts.Stad aan het water.5 vrienden en ik,op kot bij een vriend die daar studeert.Laatste hitte-piek,Hoge graad van vertier, 2e nacht concert van Argentijnse band meegepikt.

2)Week Buenos Aires, voorlaatste bezoek.Opzet was in de eerste plaats Argentijnse gastbroers bezoeken, daarin geslaagd.Zonder plan en vaak alleen rondgedwaald.

3)Laatste plattelandsvlucht en eerste keer op een paard over de velden…

La semana Santa (06-14-april-07)

Twee dagen school waren een maat voor Niets geweest.25 jaar na de Falklands-oorlog was het leger het volkslied komen trommelen op de binnenkoer van de school en trachtte ik de roemrijke woorden van de nationale hymne ,die enkele klasgenoten op de achterkant van mijn map hadden geschreven,zo goed mogelijk mee te zingen.Woensdagnacht regende het pijpenstelen en daardoor sloop er tijdens een avondje truco twijfel over het wel of niet doorgaan van onze plattelands-plannen.Nee- denkers kregen lik op stuk toen de volgende dag de zon hoog aan de hemel stond te branden en de natuur als een spons het water had opgezogen.
Met 16,met 16 plus nog enkele kratten bier moesten we in die ver versleten pick up.
Gustavo zou vanacht 17 worden en wou zijn verjaardag 60 km verder op in de velden vieren.De sfeer zat er goed in daar achterin de laadbak,af en toe werd er al eens een biertje geopend, koelgehouden in de kisten die we met ijs gevuld hadden.Vooraf hadden we toch maar besloten om binnendoor via landwegen te rijden, vraag was maar hoe lang onze pick up het zou trekken.Onderweg hielpen we nog een koppel dat zich hopeloos in de modder had vastgereden.Buiten enkele spelende kinderen en twee nee-knikkende oudjes was er op deze verlaten binnenwegen weinig te beleven.
Het gedeelte dat we dan toch over de autostrade moesten deden we te voet, de autostrade- politie keek vol minachting toe.

Het landhuis van Gustavo had meer weg van een loods.
Al gauw Werd de koffer opengegooid en zou er die nacht niets meer dan cumbia en regetón door de velden galmen,nog andere beklommen de paarden en galopeerden zo wild tot die er genoeg van kregen en begonnen te stijgeren..Gustavo had twee vriendengroepen en een handvol Braziliaanse vriendinnen uitgenodigd waardoor het kennismaken met de rest mijn eerste missie was.Het macho gehalte in de andere vriendengroep lag duidelijk hoog en zorgde voor maar al te hilarische toestanden.

Iets verderop lagen twee huisjes waarin de mensen woonden die de velden, paarden en koeien moesten verzorgden.Verbaasd keken ze die nacht toe hoe de jongens “ van de stad” zich kwamen uitleven.De eindeloze kaartpartijen truco eindigden in lawaaierige discussies en hopeloos valsspelen.Een persoonlijk hoogtepunt bereikte ik bij het proeven van de verjaardagstaart waar ik me die avond in verziekte.De eerder bereide rijst-waterzooi werd verknoeid door een aangeschoten snotaap die het nodig vond zijn pint in de ketel leeg te kappen, “te pikant” zo klonk zijn uitleg.De nacht vulde zich met dergelijke stomiteiten.Zonder slaap nog ontbijt gingen we de volgende ochtend een poging wagen vissen te vangen in een bijgelegen plas,zonder aas, zonder vangst,tevergeefs. Terugkeren was aangewezen maar de jeep begaf het en wou niet starten, desondanks de fysieke staat waarin we ons bevonden waren we met genoeg de oude roestbak weer in gang te duwen en de terugweg in te zetten.Ik ben steeds te vinden voor zulke trips, alleen al het feit dat ze altijd op een hoop pech uitdraaien verheugd me.
Dan mocht het nog goede vrijdag zijn,die namiddag sliep ik onverstoorbaar tot ik gewekt werd door bbq-rook die uit onze tuin opsteeg.Voor zover ik me herinner was dit de eerste dag argentinie zonder vlees , maar wel een gegrilde zoetwatervis waarvan me de naam ontschoten is.De uitgenodigde colega’s van mijn gastmoeder, advocaten en notarissen, vonden het net als ik: best te pruimen.Veel tijd om in hun gezelschap te vertoeven kreeg ik niet van mijn vrienden die rond middernacht voor de deur stonden met de bekende “ belg, vamos!”.Ik Werd voorgesteld aan twee Bolivianen uit la paz die een nonkel in paso de los Libres kwamen bezoeken.Naast enkele “slangs” was hun Spaans veel klaarder en makkelijker verstaanbaar dan het indianentaaltje van mijn dorpsgenoten,desalniettemin hadden ze niet veel zinnigs te vertellen die nacht op de stoep onder de sterren..
Op de verjaardag van mijn studerende gastzus Sol die voor de Paasweek uit Buenos Aires was afgekomen liep het huis vol met Argentijnse eerstejaarsstudenten, de een al weer knapper als de ander.Sol had de plaatselijke discotheek weten af te huren tot 1 uur voor een verkleed-feest.De verjaardagsdrukte in ons huis ontvluchte ik wijselijk en met enkele vrienden deelden we een maté op een trap in het centrum denkend aan de meest uiteenlopende verkledingen die ons nog moeite, nog enige peso zouden kosten. Met een geleend wegwerpmasker had ik de verkleedproblemen omzeild.
De dicotheek is een vervallen hangar en was veel te groot voor het verjaardagsfeestje van Sol.De vriendinnen vam sol leven zich daar niet aan te storen en tegen alle argentijnse gewoonte in stonden ze al vroeg op de avond met hun heupen te draaien op de dansvloer. Na 1 liep de loods stampvol en bemerkte ik de randanimatie: de laatste editie van sensation white in belgie werd op een scherm geprojecteerd en zo kon ik totaal verrast de sms-en die een hoop vlaamse leeghoofden naar jim-tv hadden gestuurd meelezen…
Sol was er de dag na haar verjaardag,paasdag, nog erger aan toe als ik en moest op de koop toe om 12 uur ‘s middags haar bus naar buenos aires terug weten te nemen.
Na haar lijkbleek en nog steeds misselijk in de Terminal af te hebben gelaten ging het richting huis van tio lucas voor een paasdiné met de grootouders.
Heb ik al verteld over mijn nieuwste aankoop? Een akoestische gitaar van Argentijnse makelij.Soms doe ik van die rare aankopen.
“Belg kom, we gaan met u gitaar naar het park.”Mijn nieuw speelgoed werd gestemd en ingespeeld door kenners en leek een aantrekkeingskracht te hebben op argentijnse alternatievelingen toen niet even later een kerel zich spontaan bij onze kring aansloot om zijn kunnen te tonen.Nog later werd ook de aandacht getrokken van een bejaarde man die een zak meezeulde met zelfgemaakte instrumentjes.Een rare paasdag.

Het zou een verlengde paasweek worden wegens de moord op een leerkracht in een stad meer in het zuiden van de republiek argentinie.De daarmee gepaardgaande heisa, protestacties,politieke discussies hielden een algemen staking in.De jongens gingen me vandaag eens leren Empanadas te bereiden.Mijn keuken was voor de zoveelste keer het toneel voor een avond koken, eten en kaarten.Soms bessef ik niet meer dat ik een uitwisselingsstudent uit belgie ben, en ook zei niet.Ik scheld even hard en er word even hard teruggescholden,ik maak plezier, ruzie.Nog twee maanden nu.

los esteros del ibera

Ibera

Die vrijdag van de eerste schoolweek (10-03-07)bleef ik achter met de goesting om uit te gaan met mijn klasmaten.Het nodige slapen zou onmogelijk worden gemaakt door de cumbia van “ die van tegenover”.Ik vergaf het hun ,ze hebben een knappe dochter.Om half vijf ‘s ochtends stond nonkel lucas op straat te wachten in zijn nieuwste speelgoed:De koffer van zijn Nissan 4x4 met getinte ruiten stak vol met overbodige gadgets die we die dag amper zouden gebruiken.Nonkel lucas, die handelt in de koop en verkoop van gronden kijkt niet op een peso meer of minder en trakteerde me op een excursie naar een van de grootste zoetwatergebieden ter wereld: Los esteros del Ibera.

Voor extra informatie over die Esteros valt er nog te googelen, wat ik alvast weet te vertellen is het volgende…

Na een klein uurtje scheuren over het onverlichte eenrijbaansvak dat voor autostrade moest dienen reden we een nog achterlijker dorp als paso de los libres binnen.We ontmoetten de twee gidsen: Een gezette 40-tiger met stoppelbaard die een sullige indruk gaf vergezelt door een bejaard, tenger maar kwiek oudje.We volgden de gidsen en hobbelden anderhalf uur over een landweg tussen de rijstvelden.Met het opkomen van de zon lieten we een sloep neer in een van de kanaaltjes die ons naar het hart van het merengebied zou voeren.Met ronkende motor door het smalle kanaatltje lieten we de bewoonde wereld achter ons.Of toch… Wie waren die twee gedaantes die zo vroeg in de morgen zomaar uit het moeras te voorschijn kwamen.De een stond tot aan zijn middel in het water te ploeteren, de Ander zat vredig in een kano vergezelt door een aardige mannetjeshond.We legden de motor stil.De twee tierden vanalles in een onverstaanbaar moeras- dialect waaruit zelfs de gidsen maar weinig konden opmaken.We gaven hun brood, en voeren het eerste grote meer op.Ik was in de war door deze ontmoeting en de manier waarop die vier donkere ogen me hadden angestaart.
De zon gaf het water een zilveren glans, als dit een van de kleinste meren was moest dit gebied wel oneindig groot zijn.De natuur leek te twijfelen tussen water en land.Wat land was leek te drijven en het ondiepe water verzadigd door allerlei planten.
Een nieuwe passie van nonkel lucas was snorkelen.Nadat een aligator ( yacaré) voor onze boot weg dook en ik een aantal anekdotes over het ophalen van de meest reusachtige vissen aan moest horen voelde ik er niet meer veel voor om me in het water te begeven.
Voor de zekerheid hield ik min t shirt maar aan en schoof onwennig van de boot af.De gidsen hielden zich op in de sloep, de slungel gooide zijn lijn uit,haalde een vis boven en de opa Werd er door in zijn vinger gebeten waarna hij hevig begon te bloeden.(Hij zou later die dag nog meer ongeluk kennen wanneer hij zijn evenwicht verloor en ongelukkig rugwaarts het water in viel.Ik twijfelde aan de vaardigheid van deze twee heerschappen als gidsen.)Ik die de snorkeltechniek duidelijk nog niet onder de knie had heb naast een hoop onderwatervegetatie geen zak gezien, in tegenstelling tot tio lucas die maar niet genoeg kreeg van hetgeen hij daar allemaal te zien kreeg onder het wateroppervlak.Op een bepaald moment viste hij zelfs antieke indianenresten boven, al staat dit gebied bekend als teritorium van oude indianenstammen ik vond het onwaarschijnlijk om die twee stenen van nonkel lucas, blij als een kind, nu ook al indianenresten te noemen.Na die fantastische vondst was ook voor hem de pret er even af en klauterden we licht onderkoeld en uitgehongerd weer de boot in.Tussen het moeras sloegen we een slootje in en meerden aan op een idylisch eilandje.
Een beleefde,jongeman bracht hier zijn dagen door: eenzaam, omringd door het water.
De op zulke momenten onmisbare maté werd rondgegeven en terwijl een versgeslacht lam lag te roosteren luisterden we geboeid naar de verhalen van de gidsen.Het was genieten van de eenvoud en de rust op het eiland die af en toe verstoort werd door de slungel die brutaal de knaagdieren afschoot die zijn groententuin teisterden.
“Zo”, spraak nonkel lucas bot tegen de jongeman die op het eiland leefde,” gij woont hier,gij doet dus Niks”…de knaap knikte twijfelend van niet.Ik zag nog net de ironie in van de situatie, met aan de ene kant van de tafel een zonderling die leefde van de visvangst, de groenten in zijn tuintje en de appelsienen die van de bomen vielen, die waarschijnlijk kind nog kraai had maar zich wel geen zorgen hoefde te maken over zijn uitgevallen gsm-signaal zoals aan de andere kant materialist nonkel lucas die aan het eind van de dag veel geld zou betalen aan de gidsen om 1 dag even te mogen proeven van het leven van iemand die Niets deed.
Na een spectaculaire siesta geslapen te hebben in de slaaphut gingen we weer het water op.Terwijl lucas zich opnieuw het meer in waagde hield ik me op met de twee gidsen en genoot van de fauna en flora boven het water, de kraanvogels die voorbijvlogen, de zon die mijn gezicht verbrandde,en de onkunde van de gidsen.
In de gloed van de ondergaande zon voeren we allen vermoeid en stilzwijgend terug.

carnaval is carnaval

Carnaval leeft.Radio, TV, zelfs het traditionele weerpraatje met de buurman moet plaats ruimen voor een bespreking van de afgelopen carnavalsstoet.Een vol voetbalstadion dat uit zijn dak gaat bij een goal,met die sfeer waren de zaterdagnachten in februarie te vergelijken.Het decor:een afgezette laan met aan weerszijde houten tribunes.Die enige brede straat die mijn dorp telt was nu witgeverfd, hier en daar verlichting.De gemiddelde inwoner van Paso de los libres gaat niet met vakantie in de zomer, spendeerd zijn geld gedurende de 4 carnavalweekends.Er zijn 3 grote carnavalsverenigingen.De regel is dat ieder één voor zijn ploeg is, zijn vereniging, in hart en nieren en zo fanatiek mogelijk.Elke vereniging heeft zíjn muziek, speciaal ontworpen en die wordt maanden vooraf grijsgedraaid op de radio zodat er luidkeels meegezongen kan worden .De week voor het spektakel zijn er al elke dag voorstellingen in de volgelopen hoofdstraat en kan het speculeren beginnen over wie dit jaar carnaval “wint”.en dan..
Voor twaalf uur komen de kleinere, minder belangrijke groepen aan bod, daarna is het de beurt aan de drie grote. Welke de avond afsluit wordt op voorhand afgesproken en speelt als het ware een soort “thuismatch.” Sneeuwschuim-spuitbussen gaan maar al te makkelijk van de hand:groot, jong, oud, bejaard,dun,Belg of Argentijn, iedereen moet aan een aantal willekeurige inschuimingen geloven en loopt rond met ontstoken ogen. Toen ik op het punt stond een klein jongetje een draai rond zijn oren te geven nadat hij me met zijn spijtbus vol in de ogen had geraakt riep hij:” carnaval is carnaval”.Iets wat net zoveel betekent als: alles mag. Van slecht verklede marginale dronkaards,Duitse slagers of een snoep-gooiende prins carnaval is geen sprake, dit is Latijns Amerika: Samba ,schaars geklede vrouwen, een “Koningin”.Het concept werkt betoverend.Ik was door mijn vrienden gewaarschuwd; “na carnaval zou ik nooit meer terugwillen”,gewaarschuwd voor de hoeveelheid half-godinnen die met hun verleidelijke heupbewegingen het publiek zouden bespelen.Gewaarschuwd voor het moment waarop de dansende tribune als het ware zou ontploffen: hoog op een kar een beeldschone koningin met daarachter een leger slagwerkers,..vuurwerk ,vlaggen,ritme trommels en alleen hier op de grens met Brazilie zou die magie als nergens anders in argentinie zo te voelen zijn.

1 maart 2007

Na 3 maanden vakantie is de school begonnen.De koorts om af te studeren uit zich een heel jaar lang in chrysostymos achtige- toestanden waaraan ik nu ook zou moeten deelnemen aangezien ik weer naar het laatste jaar mag.La Promotion 2007,een verzamelnaam voor iedereen die in 2007 afstudeert.Eerst en vooral is er het door de leerlingen zelf ontworpen uniform van de laatstejaars waarmee ze maar al te fier over straat lopen.Dan is er ook de competitie tussen de promo’s van alle scholen : wie heeft de gekste promo of eerder nog wie loopt met zijn promo-uniform de discotheek binnen om zich lam te drinken en zo weer de school in te gaan de volgende morgen?Het hoogtepunt van dit alles is de 10-daagse reis in september naar hét uitgangs- en ski- oord van argentinie waarop raar genoeg geen enkele leraar meegaat.
Ik werd door mijn klasgenoten vriendelijk uitgenodigd op het “ welkomstfeest “ van de laatstejaars, door hun zelf georganiseerd en gepland op de avond voor de eerste schooldag.Om 3 uur leek het Feest afgeblazen te worden na vernielingen in de tuin van het huis in kwestie,een jongeman was eerder al afgevoerd doordat hij door zijn vrienden op de rand van het zwembad was gegooid.Gelukkig zijn er altijd individuen die dan gek genoeg zijn om een verplaatsing naar hun thuis voor te stellen,waar het Feest onverstoord verder kan gaan.Dit in tegenstelling tot de nachtrust van een verschrikte opa die grommend door zijn onherkenbaar geworden en ingenomen huis dwaalde.
Tegen 6 uur ging iedereen naar huis, trok zijn nieuw uniform aan en verzamelde op straat voor de schoolpoort.Het dansend gezelschap had nu iets weg van een carnavalsstoet: enkele trommelende kerels met daarrond springende meisjes, de rest zong de traditionele eindejaars-liederen , hield het verkeer op of besmeurde leraren en eerstejaars die vluchtig de school binnenglipten.Zelfs de altijd verlegen,stille en dichtgeklapte types werden nauwelijks herkenbaar en gingen mee in de gekte.Toen ging de bel.De anders zo plechtige vlaggengroet en volksliedceremonie werd volledig verstoord door zingende laatstejaars die door -de in deftige rijen opgestelde- andere studenten heen sprongen.Toen de directrice en het hele lerarenkorps de menigte tot bedaren leek te krijgen,hun vuurwerk en trommelstokken in beslag namen,werden enkele toespraken gehouden die onddankbaar onthaald werden op de meest uiteenlopende schunnige kreten.De directrice hield het voor bekeken, stuurde de laatstejaars weer de straat op en werd met luid gejuich bedankt voor die beslissing…”De Start van het nieuwe schooljaar is weer gepaard gegaan met enkele schandalen.De leerlingen van de groene school stonden om 7 uur ‘s morgens wijn te drinken uit opengesneden cola flessen.Het verkeer werd tegengehouden door de jongelui die blootvoets op straat stonden te dansen,de politie is tussenbeide moeten komen...”Zo klonk het bericht op de plaatselijke radiozender die dag.

locals

Door de uitgestelde carnavalstoet, de regen ,bliksem en de uitgevallen stroom deden we die vrijdagavond hetzelfde als wat we die week al elke nacht hadden gedaan.
Ons nieuw speelgoed was een pokerset : een groen tapijtje,een kaartspel en een hoop fiches.Pokeren tot het dag is met de jongens van mijn straat.De volgende ochtend vertrokken we allemaal rechtstreeks richting landhuis in de jeep.Een weekend op het platteland.
Waarom nu het Feest meestal in ons huis doorgaat:sinds begin februarie zijn ik en mijn gastbroer alleen thuis.ofwel zijn we niet thuis ofwel zijn we niet alleen thuis.We zijn alleen thuis als we slapen. “Niemand die ons de ballen breekt”,om de woorden van mijn gastbroer vrij te vertalen.We hebben maar 2 keer pizza besteld en de poetsvrouw heeft maar 1 keer geklaagd over de hoeveelheid afwas.Het leven dat ik nu leid is basis,simpel,of eerder nog harmonisch te noemen..Slapen, koken, eten en bij mijn vrienden zijn.In het begin was ik misselijk van het ritme;slapen tot 3 uur,vanaf namiddag hangen met de jongens.De jongens zijn een groep vrienden,18-19 jaar,studenten die vakantie hebben.De meerderheid woont in dezelfde blok als ik.Als we met minder als 5 zijn is dat een uitzondering,een nacht die voor 4 uur eindigt een teurstelling.Wat we doen is de zomer doorbrengen in een vergeten dorp waar het volk leeft op uitgaan en alcoholconsumptie…”Zullen we vandaag een assado houden?,”belg, krijgt gij het vuur aan?,“wie speelt er truco ?”Joaquin luister, dit is dé beste muziek van argentinie…het is half vier, zullen we nu maar onuitgenodigd op dat verjaardagsfeest binnenvallen,..” morgen gaan we naar brazilie, komt ge mee?” Slaap ni zo veel belg,geef mij dat nummer eens van die AFS dan vertel ik ze dat gij hier al de hele zomer niks doet”... en zo breng ik de dagen ,of beter nog, nachten door, met de locals van mijn buurt.

foto's